Context - recap
Het normenkader HIC maakt deel uit van een breder traject dat moet leiden tot mogelijke budgetbekostiging van HIC en IHT. Tijdens de bijeenkomst is toegelicht dat de opdracht hiervoor ligt vanuit VWS bij de NVvP. De Nederlandse ggz neemt deel aan dit traject en probeert daarop invloed uit te oefenen, maar is geen sturend opdrachtgever. In totaal zijn 734 reacties ontvangen, waarvan 584 afkomstig waren van leden van de Nederlandse ggz. Het huidige normenkader dient als input voor de budgetimpactanalyse en het financieel model; kwaliteitsaspecten worden in een later stadium uitgewerkt in een afzonderlijk kwaliteitskader.
Rode draden uit de consultatie vanuit leden deNLggz - recap
Uit de consultatie kwamen verschillende rode draden naar voren. Leden wezen onder meer op een gebrek aan samenhang met bestaande kaders, een beperkte aansluiting op de bredere zorgketen en onduidelijkheden in definities, doelgroep en afbakening. Ook waren er duidelijke zorgen over de haalbaarheid en betaalbaarheid van de voorgestelde personeelsnormen. Daarbij leefde bij veel respondenten het beeld dat de normen eerder uitgaan van een optimale dan van een minimale situatie. Tegelijkertijd werd nadrukkelijk gepleit voor meer flexibiliteit in personele inzet, ruimte voor functiemix en aandacht voor regionale verschillen. Daarnaast werden bredere stelsel- en financieringsvraagstukken genoemd, zoals macrobudgetneutraliteit, de verdeling van meerkosten, de relatie met NZa-tarieven en de onzekerheid over het ingroeitraject naar een nieuwe bekostiging.
Hoe is de feedback verwerkt
Tijdens de bijeenkomst is verder toegelicht hoe de feedback is verwerkt. Tekstuele en redactionele verbeteringen zijn doorgevoerd, evenals aanscherpingen in de personele normen en verduidelijkingen rond opleidings- en functie-eisen, scholing, huisvesting, faciliteiten en basisvoorzieningen. Op andere punten is de feedback slechts beperkt verwerkt. Zo zijn er geen structurele aanpassingen gedaan in de samenhang met andere kaders of in de positionering binnen de zorgketen. Ook zijn de normen niet fundamenteel herijkt of verlaagd. Financiële gevolgen en de haalbaarheid daarvan vallen buiten de reikwijdte van het normenkader zelf. Datzelfde geldt voor zorgen over de uitvoering in de praktijk en bredere stelselvragen, zoals bekostiging en het ingroeipad.
Bespreekpunt 1: minimale versus optimale normering
Een belangrijk bespreekpunt tijdens de bijeenkomst was de vraag of het normenkader moet uitgaan van minimale, optimale of tussennormen. In de discussie sprak een brede groep leden de voorkeur uit voor normering die meer richting optimaal of suboptimaal gaat, mede vanuit de zorg dat minimale normen kunnen leiden tot onderfinanciering. Ook werd door leden bepleit om op termijn toe te werken naar minder praktijkvariatie, met inachtneming van regionale verschillen. Als mogelijke richting voor het vervolg werd gesproken over een vaste norm, meer richting optimaal, gecombineerd met flexibiliteit in de praktische uitwerking, vergelijkbaar met de systematiek van ZAP.
Bespreekpunt 2: Minimale omvang HIC (aantal bedden)
Een tweede bespreekpunt tijdens de bijeenkomst betrof de minimale omvang van een HIC, die in het concept normenkader is vastgesteld op 10 bedden. In de discussie bleek geen breed draagvlak te bestaan voor een verhoging van deze ondergrens naar 20 bedden. Leden wezen er daarbij op dat een hogere minimumnorm ongewenst kan sturen op verdere centralisatie, dat bestaande HIC’s daardoor buiten de norm zouden kunnen vallen en dat een dergelijke verhoging op dit moment onvoldoende inhoudelijk is onderbouwd vanuit kwaliteit. Tegelijkertijd werd wel benoemd dat een grotere omvang in de praktijk doelmatiger kan zijn. Daarbij werd benadrukt dat eventuele aanpassingen alleen verdedigbaar zijn als deze goed worden onderbouwd vanuit zowel kwaliteit als doelmatigheid. De conclusie vooralsnog is daarom om de bestaande norm van 10 bedden te handhaven, tenzij een nadere inhoudelijke onderbouwing aanleiding geeft om daarvan af te wijken.
Overige inhoudelijke punten
Daarnaast kwamen tijdens de bijeenkomst nog enkele inhoudelijke aandachtspunten naar voren. Zo werd gewezen op het belang van een goede verbinding tussen de acute psychiatrie en het sociaal domein. Daarbij is benoemd dat dit een thema is waar binnen het AZWA aan wordt gewerkt. Het normenkader HIC beperkt zich uitsluitend tot de HIC. Tegelijkertijd is benadrukt dat het normenkader voldoende ruimte moet bieden voor toekomstige ontwikkelingen, waaronder mogelijke aanpassingen die voortkomen uit een toekomstig kwaliteitskader. Ook werd onderstreept dat die ruimte van belang is voor de verdere inrichting en uitvoerbaarheid van de HIC in de praktijk.